Over mij

Mijn oma woonde 13 hoog, aan het eind van de galerij. Het was druk in de woonkamer, maar ook grijs, of eigenlijk zwart-wit. Ik zei tegen oma dat het tijd was . "Ga je mee?" vroeg ik. Iedereen wilde wel mee en ze stonden te duwen en trekken. Ze vonden het belachelijk dat zij niet mee mochten.
Het liefst lieten ze jou achter. Maar dit was jou dag.
Je deed je jas aan en we liepen samen de lange, grijze galerij uit. We stapten de lift in, hij rammelde altijd een beetje, met zo'n ijzer-op-ijzer geluid.
Toen de liftdeuren weer open gingen kwamen de kleuren op ons af: geel, heel veel geel, en ook blauw en rood, oranje, groen. We waren op een ondergronds metro station. Alles was zacht en lieflijk; het geluid, het licht, het gevoel. De metro kwam aanrijden en stopte voor ons. Een vriendelijke conducteur , keurig in pak en een heuse pet op, vroeg of je mee ging. Jij wilde dat ik ook mee ging. Ik zei dat ik niet verder mee mocht. Je snapte het niet helemaal , maar je vertrouwde me dat het goed was. De conducteur begeleide je liefdevol de licht-overgoten coupé in. 
We zwaaiden en daar ging je, het licht in.

Twee weken na mijn droom overleed je. Ik wist dat het oke was, ik had gezien waar je heen ging. 
Ik wist nog niks af van stervensbegeleiding, wel had ik het gevoel dat ik iets wezenlijk belangrijks had gedaan. 
Later kwam ik er achter dat dit mijn missie was: mensen helpen om in vrede en karma-vrij over te laten gaan.